Mijn verhaal

Hoi! Ik ben Désiree, 26 jaar oud en ik start dit jaar aan mijn zevende schooljaar in het speciaal basisonderwijs (SBO). Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd hoe mijn loopbaan eruit zou zien, had ik dat nooit zo kunnen voorspellen. Toch voelt het nu alsof ik precies ben waar ik hoor te zijn.

Mijn verhaal begon tijdens de opleiding tot onderwijsassistent. In mijn laatste jaar liep ik stage op een SBO-school. Om daar stage te mogen lopen, moest ik een motivatiebrief schrijven waarin ik uitlegde waarom ik juist in het SBO wilde werken. Dat vond ik eigenlijk helemaal niet zo'n moeilijke vraag.

Het SBO trok mij altijd al aan. Niet omdat ik dacht dat het makkelijk zou zijn, maar juist omdat ik graag wilde werken met kinderen die soms nét iets meer nodig hebben. Kinderen voor wie een veilige band met de leerkracht ontzettend belangrijk is. Kinderen die gezien willen worden.

Misschien komt dat ook wel doordat ik mezelf daarin herken.

Op de basisschool had ik veel last van faalangst. Ik had soms het gevoel dat ik niet echt gezien werd. Mijn eerste schooladvies was laag, maar uiteindelijk heb ik de mavo gevolgd. Achteraf denk ik dat er veel meer in mij zat dan ik toen zelf durfde te laten zien. Juist daarom wil ik de juf zijn die kinderen wél ziet. De juf die verder kijkt dan een toets of een rapport. Die kijkt naar het kind achter het gedrag en achter de cijfers.

Na mijn mbo-opleiding begon ik aan de opleiding Pedagogiek. Dan vraag je je misschien af: waarom niet meteen de Pabo? Eigenlijk was dat heel simpel. Ook daar speelde mijn faalangst weer een rol. Ik twijfelde of ik de toelatingstoetsen wel zou halen en of ik de rekentoets wel zou kunnen. Achteraf best bijzonder, als ik kijk waar ik nu sta. Maar op dat moment voelde dat heel anders.

Al snel merkte ik dat Pedagogiek toch niet bij mij paste. Ik miste het contact met kinderen. Ik miste de dynamiek van een klas. Ik miste het lesgeven. Na een half jaar besloot ik daarom te stoppen.

Tijdens de coronaperiode stuurde ik een open sollicitatie naar een SBO-school bij mij in de buurt. Eigenlijk zonder verwachtingen. Tot mijn verrassing werd ik uitgenodigd en kon ik beginnen als onderwijsassistent. Mijn plan was heel simpel: één of twee jaar werken, daarna voltijd de Pabo volgen en dan wel zien waar ik terecht zou komen.

Maar dat liep totaal anders. Ik verloor mijn hart aan het SBO.

En misschien nog wel belangrijker: ik kreeg het vertrouwen van mijn toenmalige directrice. Zij heeft een enorme rol gespeeld in mijn ontwikkeling. Zij zag iets in mij wat ik zelf nog helemaal niet zag. Terwijl ik vooral twijfelde aan mezelf, gaf zij mij juist vertrouwen. Ze durfde mij kansen te geven, sprak haar vertrouwen uit en liet me groeien. Achteraf durf ik wel te zeggen dat ik zonder haar waarschijnlijk niet de leerkracht was geweest die ik vandaag ben.

Dat vertrouwen gaf mij de ruimte om fouten te maken, vragen te stellen en steeds weer een stapje verder te groeien. Daar ben ik haar nog steeds ontzettend dankbaar voor.

In die periode ontdekte ik hoe mooi het is om samen met een kind te zoeken naar wat wél werkt. Om onderwijs aan te passen aan wat een leerling nodig heeft. Om een vertrouwensband op te bouwen en tegelijkertijd hoge verwachtingen te houden. Juist die combinatie maakt het SBO voor mij zo bijzonder.

Na twee jaar als onderwijsassistent begon ik aan de deeltijd-Pabo. Eerst studeerde ik aan Inholland en later maakte ik de opleiding af aan Thomas More.

Vanaf het moment dat ik aan de Pabo begon, stond ik eigenlijk al zelfstandig voor de klas. Een jaar daarvoor had ik zelfs het zwangerschapsverlof van een collega overgenomen. Als ik daar nu op terugkijk, denk ik soms: hoe heb ik dat eigenlijk gedaan?

Ik was begin twintig en droeg al de eindverantwoordelijkheid voor een klas. Ik wist nog lang niet alles. Sterker nog, ik had vaak geen idee wat er precies van mij verwacht werd. Het enige wat ik wist, was dat ik ontzettend hard wilde werken.

En dat heb ik gedaan.

Die eerste oudergesprekken vond ik spannend. Mijn eerste lessen waren echt niet perfect. Ik maakte fouten, twijfelde regelmatig aan mezelf en heb ontzettend veel geleerd. Maar juist die jaren hebben mij gevormd tot de leerkracht die ik nu ben.

Misschien is mijn route niet de meest gebruikelijke geweest. Maar doordat ik vier dagen per week voor de klas stond tijdens mijn opleiding, kon ik alles wat ik op de Pabo leerde direct toepassen in de praktijk. Andersom nam ik mijn ervaringen uit de klas weer mee naar de colleges. Juist die combinatie heeft mij enorm veel geleerd.

Inmiddels start ik aan mijn zevende schooljaar in het SBO, waarvan mijn tweede schooljaar als afgestudeerd leerkracht. En nog steeds weet ik iedere dag zeker dat dit de plek is waar mijn hart ligt.

Met Hart voor SBO wil ik laten zien hoe mooi het speciaal basisonderwijs is. Ik wil mijn ervaringen delen, de dingen die goed gingen, maar ook de momenten waarop ik het even niet wist. Ik wil mijn lesmateriaal delen, mijn ideeën, mijn successen én de lessen die ik iedere dag van mijn leerlingen leer.

Want als het SBO mij één ding heeft geleerd, dan is het wel dat groei niet altijd in grote sprongen zit. Soms zit die in een leerling die eindelijk een woord durft voor te lezen. In een kind dat voor het eerst zegt wat hij/zij voelt. Of in een leerling die na weken oefenen ineens zegt: "Juf, het is me gelukt!"

Dat zijn de momenten waarvoor ik dit werk iedere dag met liefde doe.

Welkom bij Hart voor SBO, ik ben blij dat je hier bent.